Wat een rescue puppy mij leerde over vertrouwen, groei en het volgen van mijn gevoel

Wat Finn mij leerde over vertrouwen, verbinding en het volgen van je gevoel

Soms gebeuren de mooiste dingen wanneer je er niet naar op zoek bent. Dat was precies hoe Finn in mijn leven kwam.

Een puppy uit Portugal op zoek naar een thuis

Finn werd geboren in Portugal, samen met zijn zusje. Zijn start in het leven was allesbehalve eenvoudig. Zijn moeder overleefde het niet; vermoedelijk werd ze aangereden. Plots stonden twee jonge puppy’s er alleen voor.

Gelukkig kwamen er mensen op hun pad die hen een kans wilden geven. Via de stichting Puppy Rescue Team (klinkt heel erg Paw Patrol-achtig; ouders met kinderen van drie tot vijf jaar weten vast wat ik bedoel 😄) kregen Finn en zijn zusje de zorg die ze nodig hadden.

Eerst verbleven ze bij een gastgezin in Portugal en later reisde Finn naar Nederland, waar hij werd opgevangen door een superlief gastgezin in afwachting van zijn definitieve thuis.

Een thuis dat hij uiteindelijk zelf zou uitkiezen.

De ontmoeting die niet gepland was (door mij)

Op een gewone dag liep ik langs een speeltuin. Ik had geen afspraak. Ik was niet actief op zoek naar een hond. Ik liep er simpelweg voorbij.

Daar zag ik een vrouw met een kindje en een jonge puppy. Nog voordat ik er echt aandacht aan kon besteden, kwam de puppy op mij afgerend.

Dat was Finn.

Ik begon hem te aaien en raakte in gesprek met zijn gastouder. Terwijl we praatten, ging ik ergens zitten. Finn aarzelde geen moment. Hij sprong bij me op schoot, maakte het zichzelf gemakkelijk en viel in slaap.

Op dat moment kreeg ik een bijzonder moedergevoel. Alsof Finn in mijn gedachten fluisterde:

“Ik heb mijn rust bij jou gevonden. Nu is het aan jou om mij te beschermen.”

Alsof hij allang wist dat hij veilig was.

Op dat moment voelde ik iets bijzonders. Niet iets wat je logisch kunt verklaren, maar iets wat je direct herkent wanneer het gebeurt.

Ik voelde me meteen met hem verbonden, maar tegelijkertijd zat ik met een groot dilemma in mijn hoofd. Ik was net bezig met het opstarten van ArtHeart, terwijl ik ook alle uitdagingen van het alleenstaand moederschap droeg.

Hoe kon ik dit waarmaken?

Zou het lukken met een hondje erbij?

Zijn gastouder glimlachte en zei iets wat ik niet snel zal vergeten:

“Finn wil jou. Hij heeft zijn baasje gekozen.”

Een tweede ontmoeting die alles bevestigde

Toch wilde ik geen overhaaste beslissing nemen. Een hond adopteren is een verantwoordelijkheid voor jaren. Het gaat niet alleen om verliefd worden op een schattige puppy, maar om de vraag of jullie echt bij elkaar passen.

Daarom ging ik de volgende dag samen met mijn kinderen naar het gastgezin.

Wat daar gebeurde, bevestigde wat ik diep van binnen eigenlijk al wist.

De vrouw die mij liet zien dat het misschien wel kon

Wat me achteraf ook is bijgebleven, is de rust die Finns gastouder uitstraalde.

Tijdens ons eerste gesprek hoorde ik dat ook zij alleenstaande moeder was. Ze had een druk leven, net als zoveel ouders. Toch straalde ze een opmerkelijke kalmte uit. Alsof ze, ondanks alle verantwoordelijkheden, ruimte had gevonden voor wat echt belangrijk was.

En één van die dingen was duidelijk haar liefde voor honden.

Die ontmoeting deed meer met me dan ik toen besefte.

Want terwijl ik naar Finn keek, keek ik eigenlijk ook naar haar. Naar iemand die ondanks een vol leven toch ruimte had gemaakt om voor rescuehonden te zorgen. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ze voelde dat het betekenisvol was.

Wat me vooral raakte, was dat ik niet alleen rust zag. Ik zag ook kracht.

Op de dag dat ik met mijn kinderen naar haar huis ging om te kijken of er net zo’n klik zou zijn tussen Finn en mijn kinderen, zag ik nog duidelijker een vrouw die haar eigen uitdagingen kende, maar die niet verbitterd was geraakt door het leven.

Integendeel.

Ze leek bewust te kiezen voor liefde, verbinding en zachtheid.

Terwijl de kinderen speelden en Finn ons steeds beter leerde kennen, keek ik om me heen.

Ik zag een kippenhok.

Ik zag een klein zwembadje met kikkervisjes.

Kinderen die samen buiten speelden.

Overal voelde ik een verbinding met dieren, de natuur en het leven zelf.

Het was geen perfect plaatje.

Het voelde juist echt.

Alsof hier iemand woonde die begreep dat geluk niet zit in alles onder controle hebben, maar in het creëren van ruimte voor wat leeft.

Voor kinderen, voor dieren, voor groei en liefde.

Misschien waren er ook nog andere dieren, konijntjes denk ik.

Wat me vooral bijbleef was niet zozeer wat er precies rondliep, maar de sfeer die er hing.

Een sfeer van openheid en vertrouwen.

En ergens zette dat me aan het denken.

Als zij, ondanks alle uitdagingen van het leven, haar hart zo open kon houden voor anderen, durfde ik dat dan ook?

Durfde ik liefde toe te laten?

Durfde ik ruimte te maken voor iets wat niet volledig gepland of gecontroleerd was?

Dat gaf me hoop.

Niet direct de zekerheid dat ik het kon, maar wel de moed om de mogelijkheid serieus te overwegen.

Toch bleef de twijfel aanwezig.

Die nacht sliep ik nauwelijks.

Mijn gedachten gingen alle kanten op.

Kon ik dit wel waarmaken?

Was dit verstandig?

Had ik voldoende tijd, energie en ruimte voor een puppy?

De volgende dag was de beslissing genomen.

Wij kregen er een hondje bij.

Wat Finn mij iedere dag opnieuw leert

Sinds Finn onderdeel is van ons gezin, blijf ik me verbazen over zijn karakter.

Hij heeft een moeilijke start gehad. Als puppy verloor hij zijn moeder en stond hij veel te vroeg alleen in de wereld.

Toch draagt hij geen zwaarte met zich mee.

Hij is vrolijk, nieuwsgierig en levenslustig.

Maar wat me misschien nog wel het meest raakt, is zijn vermogen om volledig te ontspannen.

Het ene moment rent hij rond, speelt hij enthousiast en onderzoekt hij de wereld.

En het volgende moment geeft hij zich volledig over aan rust.

Wel waakzaamheid 🙂

Ik zie hoe zijn lichaam ontspant wanneer hij naast me ligt. Hoe hij me aankijkt zonder verwachtingen. Hoe hij zich veilig genoeg voelt om alles los te laten.

En eerlijk gezegd bewonder ik dat.

Want als mens vinden we dat vaak veel moeilijker.

We blijven nadenken, plannen, controleren en vooruitkijken.

Finn laat mij zien wat er mogelijk is wanneer vertrouwen groter wordt dan angst.

Grote honden, grote uitdagingen en de kracht van voorbij de eerste indruk kijken

Een andere les die Finn mij leert, zie ik terug in hoe hij reageert op andere honden.

Wanneer een grote hond nadert, zie ik hem vaak alert worden. Soms blaft hij, soms houdt hij afstand. Het lijkt alsof zijn eerste gedachte is: dit is groot, dus misschien is het gevaarlijk.

Bij puppy’s of kleinere honden reageert hij heel anders. Dan is hij nieuwsgierig, ontspannen en speels.

Laatst ontmoette hij een ander jong hondje waarmee het direct klikte. Tot mijn verbazing draaide Finn zich op zijn rug. Een houding die hij nog niet eerder had aangenomen.

Voor mij voelde dat als een teken van vertrouwen.

Terwijl ik daarnaar keek, realiseerde ik me hoe vaak wij mensen eigenlijk precies hetzelfde doen.

Wanneer een uitdaging groot lijkt, of wanneer iemand heel zelfverzekerd overkomt, luid praat of veel ruimte inneemt, trekken we vaak automatisch conclusies. We denken dat iets moeilijk, bedreigend of ingewikkeld zal zijn, nog voordat we het echt hebben leren kennen.

We trekken conclusies voordat we echt hebGeen spanning of controle….

ben gekeken.

We verdedigen onszelf nog voordat er iets gebeurd is.

Net zoals Finn soms reageert op grote honden.

Maar de werkelijkheid blijkt vaak anders.

Niet iedere grote hond vormt een bedreiging.

Niet ieder groot obstakel is een gevaar.

Sterker nog, soms zijn de dingen waar we het meest bang voor zijn juist de ervaringen die ons laten groeien.

Grote honden kunnen ook lief zijn.

En achter een imposante verschijning schuilt soms juist een gevoelige, zachte persoonlijkheid.

Hoe vaak beoordelen we mensen op hun uitstraling, hun functie, hun status of de manier waarop ze communiceren?

Hoe vaak vermijden we een gesprek, een samenwerking of een kans omdat we denken dat het te groot voor ons is?

Finn herinnert mij eraan dat de buitenkant niet altijd het hele verhaal vertelt.

Dat angst vaak ontstaat vanuit aannames.

Dat nieuwsgierigheid een betere raadgever kan zijn dan oordeel.

En dat vertrouwen soms begint met de bereidheid om nog één stap dichterbij te komen.

Misschien zijn sommige van de mensen die ons het meest intimideren uiteindelijk juist degenen van wie we het meeste kunnen leren.

Misschien zijn sommige van de uitdagingen die ons het meest afschrikken precies de uitdagingen die ons laten groeien.

Finn herinnert me daar regelmatig aan.

Niet door woorden.

Maar simpelweg door zichzelf te zijn.

Elke dag dat Finn onderdeel is van ons gezin, leer ik weer iets nieuws.

Niet omdat hij het me probeert te leren.

Maar omdat hij gewoon zichzelf is.